روزی

روزی برای خودت قهوه خواهی ریخت ،

روبه روی پنجره ایستاده و همینطور که گرمای فنجان قهوه را تا عمق سلول های تنت حس می کنی ،

خبرهای روز را مرور خواهی کرد و ناگهان دلت خواهد لرزید ؛

چون فراموش کرده ای به گل های پژمرده ی اتاقت آب بدهی .

اما دلت برای کسی نخواهد لرزید !

دلتنگ کسی نخواهی بود و افسوس چیزی را نخواهی خورد .

روزی تمام غصه ها و آدم های رفته را در آسیاب عادت ، حل کرده و فراموش می کنی هرچیز و هرکس و هر خاطره ای را که آزارت می دهد ،

و این نوعی مکانیسم دفاعیِ حیاتی برای سلامت و بقای انسان هاست .

گاهی لازم است که ذهن ، خاموش باشد ،
گاهی لازم است بعضی خاطره ها و آدم ها ، فراموش شوند ،

و گاهی لازم است بپذیری که دلت فقط برای گل های تشنه ی اتاقت لرزیده ،

قهوه ات را بنوشی و به چیز دیگری فکر نکنی ...
‌